تریبون بر علیه شکنجه

 بازتاب ِ خبر شلاق زدن یک جوان در قزوین،  در روزنامه های آلمانی

کنوانسیون جهانی منع شکنجه 

مقدمه:
شکنجه واژه اي است که همواره در تاريخ مدون بشريت از آن ياد شده است و آن به همراه تکامل تکنولوژي، در هر عصر و نسلي، به شيوه هاي گوناگون بکاربرده شده است. شکنجه دغدغه مهم فکري جامعه بشري امروز است. با وجود قوانين و مقرراتي مانند اعلاميه جهاني حقوق بشر، ميثاقهاي بين المللي و قوانين مدني که شکنجه را در هر شرايطي ممنوع اعلام کرده اند، اما همچنان داغ و درفش و آزار و اذيت در بسياري از رژيمها از جمله رژيم جمهوري اسلامي برقرار است.
امروز براستي سخن از نبود و يا کمبود قانون و مقررات در ميان نيست، بلکه آنچه که ضرورت دارد و نياز مبرم جامعه بشري است، همکاري و همياري در اين زمينه است تا بدينوسيله نه تنها از هر نوع اعمال شکنجه ممانعت بعمل آيد بلکه آمران و عاملان آن تحت پيگردهاي قانوني و بين المللي قرار گيرند.
بر اين اساس کنوانسيون ضد شکنجه و رفتار يا مجازات خشن، غير انساني يا تحقيرکننده در 10 دسامبر 1984 و طي قطعنامه شماره 46/39 از سوي مجمع عمومي سازمان ملل متحد تصويب شده است. اين کنوانسيون در 20 ژوئن 1987 يعني پس از اينکه بيست دولت مفاد آنرا در مراجع قانونگذاري خود به تصويب رساندند، قابليت اجرائي پيدا کرد. کنوانسيون شامل يک مقدمه و 33 ماده در 3 بخش تدوين شده است.? اين کنوانسيون بعد از آنکه شکنجه را تعريف نموده است، آثار حقوقي، صلاحيت و مسئوليت هاي دولتها، نحوه حل اختلاف، انصراف و تشکيل کميته منع شکنجه و وظائف آنها را توضيح داده است.
بنابر آماري که سازمان ملل در تاريخ 8 فوريه 2002 در مورد کليه کشورهاي عضو که 12 سند مهم بين المللي اين نهاد را امضاء کرده اند، آمده است که از مجموعه 189 کشور عضو، 128 کشور کنوانسيون ضد شکنجه و رفتار يا مجازات خشن، غير انساني و تحقير کننده را امضاء کرده اند.? دولت جمهوري اسلامي کنوانسيون منع شکنجه را امضاء نکرده است.

قطع تماس تلفنی احمد قصابان، نگرانی از شکنجه دوباره سه دانشجوی در بند دانشگاه اميرکبير، اميرکبير